Rinus Van de Velde

Rinus Van de Velde werd als kind geboeid door een beeldhouwer in zijn geboortedorp.
Hij verpoosde graag bij zijn wat aparte woning met grillige kunstwerken in de tuin.
 Het  vrij en ongebonden  creëren op eigen ritme boeide hem.
Wellicht trok het wat  eigenzinnige leven van  de kunstenaar zo zijn aandacht dat het de kiem legde voor zijn latere beroepskeuze.

Meer dan  van  het zicht op de Grand Canyon zelf kan hij genieten van een schilderij, een interpretatie ervan door  David Hockney. Het is het innerlijk ervaren  van de werkelijkheid die hem het meest beroert.
Zo maakt hij reizen naar de tropen en veel andere plaatsen, fictieve reizen wel te verstaan, reizen in zijn hoofd.  We vinden  de beleving ervan, de foto’s als het ware terug in zijn monumentale tekeningen.

Zijn werk is niet bedoeld om emoties weer te geven of op te wekken.
Het gaat meer om met vormen en kleuren  een  beeld te creëren,  een landschap, een winkel, een station.
 Het gaat ook over hoe de wereld  zou  worden als hij  die zou zien door de ogen van bekende verwanten van hem, van kunstenaars zoals  Monet bijvoorbeeld

Hij is ook beeldhouwer, maar tekenen met houtskool blijft, nu hij 15 jaar bezig is,  zijn belangrijkste kunstvorm. Het is ook de essentie, de eenvoud: potlood en papier.
Steeds op zoek naar een andere beleving van de realiteit van zijn omgeving maakt hij in zijn atelier minutieus grote decors,  filmscenes al het ware.  Zo transformeert hij bvb. zijn kunstatelier  in een kantoorgebouw.  Die decors  kunnen niet blijven staan natuurlijk , maar wel zijn er  2D en 3D opnames ervan  die op de tentoonstelling  te zien zijn.

Zijn  werken in Bozar krijgen als het ware een nieuw leven in de ruimtes van dit museum. Ze krijgen ook context en vertakkingen naast de werken  van  kunstenaars waar hij zich op een of andere manier verwant mee voelt of die hij bewondert.